mijn verhaal

Deel hier jouw verhaal over je oorsuizen met andere jongeren.
sofia1982
Berichten: 1
Lid geworden op: 04 Nov 2015, 12:34

mijn verhaal

Berichtdoor sofia1982 » 04 Nov 2015, 13:03

Op een avond zat ik in mijn zetel en ineens, uit het niets... Een soort geruis en gepiep in mijn beide oren. Er was toevallig enkele dagen voordien een reportage geweest op tv en ik dacht 'oh neen, dit kan niet waar zijn'. Ik was onmiddelijk in paniek.

Volgende dag ben ik naar de huisarts geweest. Die zei dat het een prop in mijn oren moest zijn en ging vervolgens over tot het uitspuiten van mijn oren.
Dit had echter geen effect. Toen ik twee dagen later naar mijn huisarts terugbelde om te zeggen dat het niet over was verwees hij me naar een KNO arts.

Daar had ik, gelukkig heel snel, ook een afspraak mee. Verschillende testen werden gedaan maar bleek dat er aan mijn oren zelf niets mankeerde.
Ik kreeg pilletjes mee naar huis om de bloedtoevoer naar mijn oren te verbeteren en het zou wel overgaan. Ik moest twee weken erna terug komen.

Dagen passeerden. Ik werd er gek van. En hoe meer ik er aan dacht, hoe luider het werd. Waarom ik? Dat vroeg ik me steeds terug af.
Ik huilde constant en was angstig.

Na twee weken mocht ik terug naar de KNO arts. Die was eigenlijk heel vaag. Die vroeg of ik soms stress had. Ja hallo! Wie heeft er de dag van vandaag nooit eens geen stress? Voila, de stempel was gedrukt. Zonder enige verdere onderzoeken. U heeft 'chronische hyperventilatie'. Eventueel ademshalingenoefeningen bij de kinesist maar wij kunnen niets meer doen voor u.

Ik zag het niet meer zitten. Werd depressief en werd door de huisarts antidepressiva voorgeschreven. Ging zoals aangeraden naar de kinesist die me leerde anders ademen en ook nog even mijn spieren en nek en zo testten, maar niets hielp.

Op een gegeven moment kwam bij mij een klik. Dit kon en mocht mijn leven niet meer beinvloeden. Ik had een gezin die mij nodig had. Ik wou terug een sociaal leven.

Ik heb veel gelezen op internet over TRT en heb met de tips daar leren mijn gesuis op de achtergrond te leren zetten. Ik hoor het nu nog en het is er. Maar het is zoals een trein die iedere dag voorbij je huis rijdt. Op een gegeven moment hoor je het niet meer. Er zijn wel momenten dat ik het nog erger ervaar. Bij een stress moment of als ik heel moe ben maar dan weet ik dat het wel terug betert na een goede nachtrust.

Af en toe begint de 'tuut' eventje harder te klinken dan normaal (in 1 van de twee oren meestel, niet gelijktijdig) en dan ervaar ik wel wat nog wat angst. Maar ik begin dan diep in en uit te ademen en wordt het direct terug beter. (ik duw dan ook het oor open en toe, het zou kunnen dat dit er helemaal niets mee te maken heeft maar het is een routine geworden. In en uit-ademen en dan duwen op mijn oor en dan gaat het over. Ik durf niet NIET te duwen omdat ik dan schrik heb dat het luidere geluid blijft)

Dus mijn tip voor anderen: niet opgeven. Het betert echt wel! Gaat het eens een dag minder, wees dan zeker dat de volgende dag het wel beter zal gaan.
Ook al zijn mijn horen niet beschadigd, ik draag sindsdien toch wel oorbescherming als ik naar feestjes of optredens ga. Daardoor vind ik deze site echt goed dat mensen leren dat het niet belachlijk is om ze in te hebben. Want dat was in het begin mijn reactie.

Proficiat met deze site, ik hoop dat vele mensen er baat bij hebben.

groetjes sofia
charisse
Berichten: 17
Lid geworden op: 03 Nov 2015, 22:57

Re: mijn verhaal

Berichtdoor charisse » 04 Nov 2015, 13:18

sofia1982 schreef:Op een avond zat ik in mijn zetel en ineens, uit het niets... Een soort geruis en gepiep in mijn beide oren. Er was toevallig enkele dagen voordien een reportage geweest op tv en ik dacht 'oh neen, dit kan niet waar zijn'. Ik was onmiddelijk in paniek.

Volgende dag ben ik naar de huisarts geweest. Die zei dat het een prop in mijn oren moest zijn en ging vervolgens over tot het uitspuiten van mijn oren.
Dit had echter geen effect. Toen ik twee dagen later naar mijn huisarts terugbelde om te zeggen dat het niet over was verwees hij me naar een KNO arts.

Daar had ik, gelukkig heel snel, ook een afspraak mee. Verschillende testen werden gedaan maar bleek dat er aan mijn oren zelf niets mankeerde.
Ik kreeg pilletjes mee naar huis om de bloedtoevoer naar mijn oren te verbeteren en het zou wel overgaan. Ik moest twee weken erna terug komen.

Dagen passeerden. Ik werd er gek van. En hoe meer ik er aan dacht, hoe luider het werd. Waarom ik? Dat vroeg ik me steeds terug af.
Ik huilde constant en was angstig.

Na twee weken mocht ik terug naar de KNO arts. Die was eigenlijk heel vaag. Die vroeg of ik soms stress had. Ja hallo! Wie heeft er de dag van vandaag nooit eens geen stress? Voila, de stempel was gedrukt. Zonder enige verdere onderzoeken. U heeft 'chronische hyperventilatie'. Eventueel ademshalingenoefeningen bij de kinesist maar wij kunnen niets meer doen voor u.

Ik zag het niet meer zitten. Werd depressief en werd door de huisarts antidepressiva voorgeschreven. Ging zoals aangeraden naar de kinesist die me leerde anders ademen en ook nog even mijn spieren en nek en zo testten, maar niets hielp.

Op een gegeven moment kwam bij mij een klik. Dit kon en mocht mijn leven niet meer beinvloeden. Ik had een gezin die mij nodig had. Ik wou terug een sociaal leven.

Ik heb veel gelezen op internet over TRT en heb met de tips daar leren mijn gesuis op de achtergrond te leren zetten. Ik hoor het nu nog en het is er. Maar het is zoals een trein die iedere dag voorbij je huis rijdt. Op een gegeven moment hoor je het niet meer. Er zijn wel momenten dat ik het nog erger ervaar. Bij een stress moment of als ik heel moe ben maar dan weet ik dat het wel terug betert na een goede nachtrust.

Af en toe begint de 'tuut' eventje harder te klinken dan normaal (in 1 van de twee oren meestel, niet gelijktijdig) en dan ervaar ik wel wat nog wat angst. Maar ik begin dan diep in en uit te ademen en wordt het direct terug beter. (ik duw dan ook het oor open en toe, het zou kunnen dat dit er helemaal niets mee te maken heeft maar het is een routine geworden. In en uit-ademen en dan duwen op mijn oor en dan gaat het over. Ik durf niet NIET te duwen omdat ik dan schrik heb dat het luidere geluid blijft)

Dus mijn tip voor anderen: niet opgeven. Het betert echt wel! Gaat het eens een dag minder, wees dan zeker dat de volgende dag het wel beter zal gaan.
Ook al zijn mijn horen niet beschadigd, ik draag sindsdien toch wel oorbescherming als ik naar feestjes of optredens ga. Daardoor vind ik deze site echt goed dat mensen leren dat het niet belachlijk is om ze in te hebben. Want dat was in het begin mijn reactie.

Proficiat met deze site, ik hoop dat vele mensen er baat bij hebben.

groetjes sofia





Hej Sofia,

ik had inderdaad net hetzelfde gevoel toen het plots opkwam. ik had ook een reportage gezien van iemand die er euthanasie door gepleegd had en ik dacht ook oh my god da moet verschrikkelijk zijn om te hebben. maar idd die trt is echt iets goed. ik vind het heel goed verwoord dat het net is als een trein die voorbij komt en je went er aan.
leuk dat mensen zowat hetzelfde denken en dat je niet alleen bent.

grtjs charisse
Lena
Moderator
Berichten: 13
Lid geworden op: 02 Nov 2015, 21:39

Re: mijn verhaal

Berichtdoor Lena » 04 Nov 2015, 13:34

Dag Sofia,

Bedankt en welkom op het forum :)

De periode nadat de oorsuizen opduiken is een periode vol angst en onzekerheid. Opeens is er dat vreemde en irritante geluid dat maar niet wilt verdwijnen.
Super dat jij die klik hebt gemaakt en je leven niet meer laat beheersen door de tuut.

Fijn om te lezen dat je bij moeilijke momenten toch een positieve kijk blijft behouden. Dit is een goede tip voor lotgenoten. Blijf rustig en positief.

Goed dat je je oren beschermt. Blijf dit zeker doen. Velen vinden gehoorbescherming nog belachelijk, maar het is o zo belangrijk. Hopelijk volgen anderen jouw voorbeeld.

Groetjes!
kurtje
Berichten: 1
Lid geworden op: 04 Nov 2015, 15:23

Re: mijn verhaal

Berichtdoor kurtje » 04 Nov 2015, 15:28

Inderdaad, vanaf het moment dat je de klik kunt maken naar het feit dat je je leven niet laat controleren door tinnitus is het moment dat de "verlossing" komt. Vanaf dan gaat het alleen maar beter, maar dat is een klik die jij alleen kan maken.
Ik heb het ondertussen 9 maanden en heb de klik een maand of 2, 3 geleden kunnen maken ... sindsdien heb ik er veel minder last van... sommige dagen hoor ik er zelfs niets meer van en de andere dagen trek ik het me niet te veel meer aan... en ik ben er zeker van dat dit alleen maar beter gaat worden. Dus kop op voor iedereen die dit leest: het wordt beter, je gaat er niet dood of je wordt er niet gek van en er zal een dag komen dat ook jij hier terug uit geraakt!!!
Even geduld, geen stress ... (meditatie helpt echt --> mindfulness, en ik ben echt niet de dwaze persoon die met zijn hoofd in de wolken loopt), ademhalingsoefeningen...
Céline
Moderator
Berichten: 32
Lid geworden op: 01 Nov 2015, 16:27

Re: mijn verhaal

Berichtdoor Céline » 04 Nov 2015, 21:05

Dag Sofia,

Ik herken me volledig in jouw verhaal. Zelf kreeg ik het ook van de ene op de andere minuut, uit het niets. Ook bij mij werd de oorzaak simpelweg benoemd met chronische hyperventilatie en werd ik naar de kinesist gestuurd. De echte oorzaak heb ik nooit geweten en wellicht speelt stress er wel een grote rol in. Maar de trigger? Daar heb ik, net als jij, geen weet van.

Ik ben blij te horen dat je erin slaagt de tuut naar de achtergrond te verdringen. Het is immers niet simpel.

Bedankt voor jouw positieve boodschap!
Annabelle
Berichten: 40
Lid geworden op: 03 Nov 2015, 08:45

Re: mijn verhaal

Berichtdoor Annabelle » 04 Nov 2015, 21:16

Hallo allemaal!!!! Sinds anderhalve week ben ik slachtoffer geworden van tinnitus ten gevolge van een te luide fuif... Ik word echt gek bij de gedachte dat dit voor de rest van mijn leven gaat zijn!!! Ik ben zo ontzettend bang!!! Hoe kan je de tuut naar de achtergrond verdringen??? Ben echt radeloos!!!!
Céline
Moderator
Berichten: 32
Lid geworden op: 01 Nov 2015, 16:27

Re: mijn verhaal

Berichtdoor Céline » 04 Nov 2015, 21:44

Dag Annabelle,

De eerste raad die ik je kan geven, is: blijf vooral rustig. Ik weet dat het niet makkelijk is en dat de eerste weken met tinnitus je heel angstig kunnen maken, maar probeer je rustig te houden. Het beste wat je kan doen, is eerst even bij een kno-arts langsgaan. Die zal je gehoor testen en kijken wat voor jou de beste oplossing is.

Tips die ik je kan meegeven, zijn: doe leuke dingen die je kunnen ontspannen, blijf nooit in een volledig stille omgeving (want dan ga je je er enkel maar meer op focussen) en praat erover. Praat erover met vrienden, familie, maar zeker ook hier op het forum. Hier zijn een heleboel lotgenoten die je graag verder helpen en je bijstaan met tips.

Onthou vooral dat niet aan je tinnitus denken de beste oplossing is. Gun jezelf de tijd om de tinnitus naar de achtergrond te verdringen.

Stel hier gerust al je verdere vragen.
bart g
Berichten: 1
Lid geworden op: 07 Nov 2015, 21:16

Re: mijn verhaal

Berichtdoor bart g » 07 Nov 2015, 22:21

Dag,
Ik denk, zo een 15 jaar geleden, heb ik oorsuizen beginnen ervaren, eerst mijn 1 oor, enkele maanden later mijn ander oor.
Verschillende jaren redelijk mee overweg gekunnen.Tot vorig jaar,dan begon ik mij op alles te focussen die teveel lawaai maakte(dacht ik) en dan nog eens stress erbij en angst.Ik begon alsmaar vlugger weg te zakken.
Bij een 2 jaarlijks bezoek aan mijn oor specialist ,vertelde ik hem dat ik me op alles begon te focussen die lawaai maakte, waarop hij me aanraadde eens naar een psychologe te gaan, waar ik al aan gedacht had.
Dan maar een afspraak gemaakt, ik dacht, ik geef het een kans. Van de eerste keer had ik er een goed gevoel bij.Ik ben zo een keer of 8 op consultatie geweest .
Resultaat,ik heb leren tinnitus een plaats te geven . Zoveel mogelijk ontspannen ,fietsen en zwemmen. Ik heb altijd een hoofdtelefoon met muziek op tijdens mijn werk,dat doet me niet aan die tinnitus denken.
Ondanks dit alles is mijn leven weer draaglijk geworden, daarvoor mijn grote dank aan mijn psychologe S.W.

Moest iemand vragen hebben stel ze gerust
sonja60
Berichten: 1
Lid geworden op: 04 Nov 2015, 19:30

Re: mijn verhaal

Berichtdoor sonja60 » 08 Nov 2015, 15:05

Dag Sofia... ( en andere lotgenoten) wat ga jij er flink mee om...het doet goed om al jullie verhalen en tips te lezen..ik zit al jaren met een straaljager in mijn hoofd...naar de huisdokter, naar de oorspecialist ( waar ik het gevoel kreeg uitgelachen te worden) zelf wanhopig opzoek op 't internet...en dan veel antwoorden gevonden in het verhaal van acteur Karel Vingerhoets, die alles heel duidelijk omschrijft en me deed beseffen dat ik met mijn tinnitus moest leren leven...buiten een buitenlandse fb groep die ik niet helemaal vertrouwde vond ik nergens steun...ik was van plan om naar Humo te schrijven of ze het tinnitus probleem niet onder de aandacht konden brengen..en toen sprak iemand over dit fantastische initiatief..dat hopelijk voor altijd blijft bestaan en waar vele mensen zich door gesteund gaan voelen..groetjes en sterkte aan iedereen, probeer "T" een plaats te geven in jullie leven en voor de rest zoveel mogelijk te genieten en positief te denken..
Lena
Moderator
Berichten: 13
Lid geworden op: 02 Nov 2015, 21:39

Re: mijn verhaal

Berichtdoor Lena » 15 Nov 2015, 23:28

Dag Sonja,

Het verhaal van Karel Vingerhoets? Was dit het boek 'Zelfportret voorbij de stilte'?

Groetjes!

Terug naar “Jouw verhaal”

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast